Η
Χρυσή Αυγή είναι το μακρύ χέρι του
συστήματος της οικονομικής ολιγαρχίας
«… οι ρίζες του
το σύστημα αγκαλιάζουν
Και χάνονται βαθιά
στα περασμένα
Οι μάσκες του με
τον καιρό αλλάζουν
Μα όχι και το
μίσος του για μένα.
Τον φασισμό βαθιά
κατάλαβέ τον
Δεν θα πεθάνει
μόνος
Τσάκισέ τον!»
Στις
20 Απρίλη ξεκινάει στον Κορυδαλλό η δίκη
των στελεχών της ναζιστικής – φασιστικής
Χρυσής Αυγής.
Ο
ναζισμός όπλισε και οπλίζει το χέρι των
δολοφόνων της Χρυσής Αυγής. Οι χρυσαυγίτες
ως γνήσιοι απόγονοι των ναζί του Χίτλερ,
των γερμανοτσολιάδων δοσίλογων της
κατοχής, ζουν και δρουν μόνο με εγκλήματα,
με μαχαιρώματα και δολοφονίες. Νοσταλγούν
αυτά που διέπραξαν οι ομογάλακτοι τους
στα Καλάβρυτα, στη Καισαριανή, τη
Κοκκινιά, το Κομμένο, το Κοντομαρί, τη
Βιάνο, το Χορτιάτη. Θέλουν ξανά ένα νέο
Άουσβιτς, όπως αυτό του Χίτλερ, που
έστειλε στο θάνατο με θαλάμους αερίων
εκατομμύρια γιατί τους θεωρούσε
«υπάνθρωπους»: εβραίους, συνδικαλιστές,
Ρομά, ομοφυλόφιλους,κομμουνιστές,
ανάπηρους.
Η
Χρυσή Αυγή συνεχίζει να φιλοδοξεί να
αποτελέσει το χρήσιμο βραχίονα του
συστήματος. Ένα βραχίονα που θα κάνει
τη βρώμικη δουλειά της παρακρατικής
τρομοκρατίας ενάντια σε εργάτες, σε
αγωνιστές, σε μετανάστες. Ας θυμίσουμε,
άλλωστε, τα πεπραγμένα της: Ας θυμηθούμε
τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου
Φύσσα, την παρακρατική επίθεση σε
συνδικαλιστές στο Πέραμα, τους ξυλοδαρμούς
προοδευτικών αγωνιστών (μέχρι την πολύ
πρόσφατη στα Χανιά), τα μαχαιρώματα
μεταναστών. Και βέβαια το άνοιγμα
δουλεμπορικών γραφείων, τις προστασίες
σε μαγαζιά και λαϊκές αγορές και γενικά
τις σκοτεινές περιοχές όπου η δολοφονική
πολιτική γραμμή συνδέεται με το κοινό
έγκλημα.
Ο
φασισμός –και η Χ.Α – είναι όπλο ενάντια
στο λαό και τη νεολαία. Είναι το μακρύ
χέρι της οικονομικής ολιγαρχίας και
των πολιτικών που αυτό το σύστημα θέλει
να επιβάλει, μέσω της τρομοκράτησης του
λαού και αν χρειαστεί με την κατάλυση
των αστικοδημοκρατικών δομών, όπως το
πραγματοποίησε η χούντα τον Απρίλη του
1967.
Καλύπτεται
και τροφοδοτείται από τις αντιλαϊκές
– αντιδραστικές πολιτικές, ιδίως των
τελευταίων χρόνων της οικονομικής
κρίσης. Από την εκμετάλλευση, από το
φασισμό που αυτές γεννάνε.
Αποθρασύνεται
από την κάλυψη που του παρέχουν οι
ιμπεριαλιστές της ΕΕ και των ΗΠΑ μέσω
της αντικομμουνιστικής υστερίας και
της εξίσωσης ναζισμού – κομμουνισμού,
καθώς και της ανοιχτής χρησιμοποίησής
τους σε πραξικοπήματα, όπως το πρόσφατο
της Ουκρανίας.
Όσο
για τον «πατριωτισμό» της ΧΑ, θα θυμίσουμε
ότι πολιτικοί πρόγονοί την περίοδο της
ναζιστικής – φασιστικής Κατοχής ήταν
τα Τάγματα Ασφαλείας που ορκίζονταν
πίστη στις διαταγές του Χίτλερ και
διάφοροι άλλοι εγκληματίες δοσίλογοι
και συνεργάτες των κατακτητών.
Απαίτηση
όλου του αντιφασιστικού κινήματος,
είναι να σταματήσει κάθε ανοχή στους
νεοναζί, στη Βουλή, στους Δήμους, τις
περιφέρειες, στις γειτονιές.
Οι εργαζόμενοι, η νεολαία δεν
πρέπει να επιτρέψουμε να παρουσιαστεί
ο ναζισμός σαν «μια ακόμα ιδεολογία»
και την Χρυσή Αυγή ως «ένα ακόμα
κοινοβουλευτικό κόμμα».
Να
καταδικαστούν οι φυσικοί και ηθικοί
αυτουργοί της δολοφονίας του Π. Φύσσα
και των άλλων εγκληματικών ενεργειών
ενάντια σε Έλληνες και μετανάστες.
Το
φασισμό τσακίζουν οι λαϊκοί αγώνες!
Δυναμώνουμε
τους αγώνες ενάντια στη βάρβαρη πολιτική
της εκμετάλλευσης, της φτώχειας, της
καταστολής, της υποταγής στην ΕΕ και το
ΝΑΤΟ, στην πολιτική που θρέφει το φασισμό!
Συμμετέχουμε
τη Δευτέρα 20 Απρίλη στη 4ωρη ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ
Στάση Εργασίας της ΑΔΕΔΥ 7.30 -11.30π.μ.
Συγκέντρωση
στις 8.00πμ στον Κορυδαλλό (Γρ. Λαμπράκη
και Χρ. Σμύρνης-γήπεδο Προοδευτικής)
και πορεία στα Δικαστήρια φυλακών
Κορυδαλλού.
Επέστρεψε η αποστολή από το καραβάνι αλληλεγγύης των εκπαιδευτικών σωματείων από τους προσφυγικούς καταυλισμούς στη Ροζάβα-Κομπάνι. Την καμπάνια οργάνωσαν οι σύλλογοι εκπαιδευτικών Π.Ε. Αιγάλεω, Αμαρουσίου, Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής, «ο Αριστοτέλης», «Γληνός», Δυτικής Αττικής, Κερατσινίου – Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», Καλλιθέας-Μοσχάτου, Νίκαιας-Πειραιά, Ν. Σμύρνης, Παρθενώνας, Περικλής, Κ. Σωτηρίου, Λέσβου «Μ. Κουντουράς», Ικαρίας-Φούρνων και οι ΕΛΜΕ Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής, Ε΄ Αθήνας, ΕΛΜΕ Λέσβου, ενώ χρήματα έδωσε και η ΔΟΕ. Το επόμενο διάστημα θα διευρυνθεί με συμμετοχές κι από άλλα εργατικά σωματεία.
Στην αποστολή συμμετείχαν οι Σύλλoγοι Π.Ε. και ΕΛΜΕ με τους εκπαιδευτικούς Αντωνόπουλο Παύλο, Βέζου Θάνια, Δινοπούλου Βαγγελίτσα, Καλούση Ακρίτα, Κολόζη Μαρία, Μαρούτα Γιάννη, Ρέππα Ντίνα, Σμήλιο Ηλία και η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Λέσβου με τον Παυλή Στρατή.
Στο Suruc, την πιο φτωχή πόλη της περιοχής, πάνω στη συνοριογραμμή με τη Συρία, στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία των δεκάδων χιλιάδων προσφύγων από τη Rojava-Kobani, βρέθηκε η αποστολή από την πρώτη μέρα. Η μαχόμενη πόλη του Kobani, είναι μόλις «ένα τσιγάρο δρόμος» από το Suruc. Στα χωράφια που το περιτριγυρίζουν, υπάρχουν ακόμα τα ίχνη από τις φωτιές που άναψαν οι Κούρδοι όταν είδαν να υψώνεται στο λόφο η σημαία που δήλωνε την απελευθέρωση του από τους ISIS.
Κι όμως, το Suruc, μια πόλη τόσο φτωχή, γεμάτη πρόσφυγες, δίπλα στις αρτηρίες του πολέμου, δεν αποπνέει θλίψη και πόνο. Είναι οι άνθρωποι που σου μεταφέρουν αισιοδοξία, αξιοπρέπεια, μαχητικότητα. Τα παιδιά στους καταυλισμούς, πιτσιρικαρία πέντε και επτά χρονών, γιατί οι έφηβοι βρίσκονται μέσα στη μαχόμενη πόλη, φωνάζουν συνθήματα κι όλοι, όπου κι αν σταθούν κάνουν το σήμα της νίκης. Γι’ αυτούς η νίκη είναι αδιαπραγμάτευτη! «Νέοι πολεμάμε, νέοι θα νικήσουμε», μας είπε μια γυναίκα σ’ έναν από τους καταυλισμούς που επισκεφτήκαμε, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό πως η μάχη αυτή δεν αναβάλλεται για τις επόμενες γενιές!
Οι ιστορίες των ανθρώπων, όπως αυτή του «αθάνατου θείου – οlumsuz amca» που παρά τα εξήντα του χρόνια έβαψε τα μαλλιά του για να φαίνεται νεότερος ώστε να του επιτρέψουν να πάρει όπλο και να γίνει αντάρτης, που πάλεψαν και συνεχίζουν με αποφασιστικότητα να υπερασπίζονται όσα έχουν κατακτήσει, πραγματικά σε συνεπαίρνουν. Ο πόθος της επιστροφής στην πατρίδα τους γεμίζει αποφασιστικότητα και παρά την εξαθλίωση της προσφυγιάς, την απώλεια των «δικών τους παιδιών» όπως οι μανάδες αναφέρουν, την ολοκληρωτική καταστροφή του Kobani, είναι έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη μέχρι τη νίκη. Είναι φανερό ότι οι πρόσφυγες εδώ υπερασπίζονται τις κοινωνικές δομές που έχτιζαν στα καντόνια της Rojava μέχρι να έρθει ο πόλεμος. Γι’ αυτό άλλωστε και δε θέλουν απλώς να γυρίσουν στα εδάφη τους αλλά ζητούν να συνεχίσουν αυτό που αποπειρώνται τρία χρόνια τώρα. Το ονοματίζουν κιόλας, μιλώντας για μια κοινωνία αντιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική, αντιρατσιστική, σοσιαλιστική, δίνοντας προτεραιότητα στη συμμετοχή και στη λαϊκή αυτοοργάνωση, στη γυναικεία χειραφέτηση, στην αποδοχή γλώσσας, φυλής και θρησκείας, στην εκπαίδευση.
Συγκινητικές ήταν οι επαφές και οι πρώτες επισκέψεις των μελών της αποστολής στην περιοχή. Στα σχολεία και στα πολιτιστικά κέντρα που έχουν στηθεί μέσα στους καταυλισμούς, εκπαιδευτικοί και γιατροί από την αποστολή, Κούρδοι δάσκαλοι καθώς και μαθητές τραγούδησαν και χόρεψαν: «Ζήτω η αντίσταση στο Κομπάνι».
Καταυλισμός προσφύγων από το Κομπάνι – Μαθητές, Έλληνες και Κούρδοι δάσκαλοι τραγουδούν και χορεύουν
Εδώ η αξιοπρέπεια και η βεβαιότητα της νίκης αναμετριέται κάθε δευτερόλεπτο με την πείνα και την καταστροφή και νικά πάντα… Εδώ η νίκη βρίσκεται σε κάθε τους βλέμμα…
«Στήνουν» τα σχολεία τους σε σκηνές από λινάτσα… Δεν τα αφήνουν άχρωμα κι ανέκφραστα… Τα ζωγραφίζουν για να τα κάνουν χαρούμενα… Τούτα τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν το κρύο και την πείνα αλλά και τη φρίκη από τις σφαγές των φασιστών ISIS. Τα σχολεία τους, οι δάσκαλοί τους, προσπαθούν να τα διδάξουν αλλά και να τα ανακουφίσουν κι απ” αυτή τη φρίκη…
Εδώ τα μέλη της αποστολής μαζί με δασκάλες από το Κομπάνι που ήρθαν να διδάξουν εθελοντικά στα παιδιά των καταυλισμών
Η εκπαίδευση έχει για αυτούς πρωταρχικό ρόλο γιατί θεωρούν ότι μόνο έτσι οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί να μην τους εκμεταλλεύονται, παλεύουν να διατηρήσουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους, για πρώτη φορά διδάσκονται στα σχολεία τη μητρική τους γλώσσα. Κούρδοι από άλλες περιοχές έχουν έρθει στους καταυλισμούς να συνεισφέρουν, το σωματείο των εκπαιδευτικών βοηθάει στην οργάνωση των σχολείων, Κούρδισες που σπούδαζαν σε άλλες πόλεις επέστρεψαν για να βοηθήσουν, οι κοπέλες από δεκατεσσάρων ως δεκαέξι χρονών μετατρέπονται σε δασκάλες ενώ δεκάδες κορίτσια έχουν βρεθεί εκεί και εθελοντικά διδάσκουν τα παιδιά τη μητρική τους γλώσσα.
Οι πρόσφυγες από το Kobani είναι οργανωμένος λαός που θέλει να επιστρέψει και να συνεχίσει τον αγώνα του. Στους καταυλισμούς συναντάς τον αγώνα για Γη και Ελευθερία, μαζί με το φόβο και τη φρίκη του πολέμου. Από τη μία τα περήφανα και γεμάτα πάθος μάτια και από την άλλη η απόγνωση και η οδύνη από αυτά που πέρασαν. Ειδικά στον καταυλισμό των Yezidi, που υπέστη γενοκτονία από τους ισλαμοφασίστες των ISIS, και που το μόνο που ζητά είναι να του δοθεί άδεια να πάει σε χώρες της Ευρώπης, ο τρόμος των ανθρώπων που κυνηγήθηκαν με αγριότητα είναι ολοφάνερος. Ο καταυλισμός βρίσκεται στο Diyarbakir, την άτυπη πρωτεύουσα του Τουρκικού Κουρδιστάν και οι Yezidi είναι Κούρδοι της περιοχής της Sengal στο Ιράκ, που λόγω της γενοκτονίας που υπέστησαν, αρνούνται κατηγορηματικά να ξαναγυρίσουν εκεί. Η φρίκη του πολέμου και οι δύο όψεις ενός λαού κατατρεγμένου που ουσιαστικά εξωθείται σε απαγόρευση της ύπαρξης και της συνέχειας του.
Εδώ εικόνες από τον καταυλισμό των Yezidi, του λαού που ήρθε αντιμέτωπος με γενοκτονία, με βάση το διεθνές δίκαιο
Πολύ μεγάλη σημασία δείχνουν στα ζητήματα της γυναικείας χειραφέτησης. Σε κάθε συζήτηση, σε κάθε δραστηριότητα, η γυναίκα κατέχει ξεχωριστή θέση. Όπως λένε, δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία ελεύθερη χωρίς γυναίκα χειραφετημένη. Απέναντι στη φρίκη της γυναίκας που βιάζεται, πουλιέται στα σκλαβοπάζαρα, δολοφονείται ή στην εικόνα της γυναίκας της Μ. Ανατολής με την μπούργκα και καταδικασμένη στο σκοτάδι που την θέλει σκλάβα του συζύγου, υπάρχει και η εικόνα της γυναίκας που κέρδισε τη θέση της παίρνοντας τα όπλα για την υπεράσπιση της Rojava από τους ισλαμοφασίστες του ISIS, της γυναίκας που συμμετέχει σε κάθε φάση της παραγωγής και της διοίκησης της κοινωνίας.
Η χειραφέτηση της γυναίκας αποτελεί βασικό στοιχείο της ιδεολογίας του απελευθερωτικού κινήματος στο Κουρδιστάν. Κι αυτό το συναντάς όχι μόνο στη Rojava, όπου σε κάθε θέση υπάρχουν δυο συνδιοικητές, ένας άντρας και μια γυναίκα, αλλά και σε πολλές δομές του τούρκικου Κουρδιστάν όπου συναντάς τη συνδήμαρχο της πόλης ή την συνπρόεδρο της τοπικής επιτροπής του κόμματος. Υπάρχουν σύλλογοι γυναικών με σοσιαλιστικές αναφορές και δράση ενώ σε κάθε προσφυγικό καταυλισμό γίνεται προσπάθεια να στηθεί κέντρο γυναικών εργατριών όπου πέρα από τη συζήτηση για τη θέση και το ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, οργανώνεται μια μικρής κλίμακας παραγωγή προϊόντων που διατίθενται προς πώληση και τα έσοδα αξιοποιούνται για την επιβίωση των προσφύγων. Είναι χαρακτηριστικό ακόμη ότι στους καταυλισμούς υπάρχουν λίγες γυναίκες 16-40 χρόνων, αφού πολλές απ’ αυτές (όπως και οι άντρες) έμειναν ή επιστρέφουν καθημερινά στο Kobani, συμμετέχοντας στο γυναικείο στρατό YPJ ή στην προσπάθεια εκκαθάρισης του τόπου από τις νάρκες που έχουν σπείρει παντού οι ισλαμοφασίστες. Στους ίδιους καταυλισμούς συναντάς δεκάδες κορίτσια 14-15 χρόνων που έχουν βρεθεί εκεί και εθελοντικά διδάσκουν τα παιδιά καθημερινά τη μητρική τους γλώσσα.
Εδώ με τη συνδιοικήτρια από το Κομπάνι, Fayza Abdi, η οποία μας τόνισε πως δεν είναι στόχος της επανάστασης τους να διαιρέσουν τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράκ, αλλά να υπερασπιστούν την περιοχή και το λαό τους. Οι μεγάλες δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν δεν θα τους αποτρέψουν από το να υπερασπιστούν όσα έχουν κερδίσει, είναι έτοιμοι να αποτρέψουν τα σχέδια όσων επιδιώκουν να τους γυρίσουν 150 χρόνια πριν, όπου οι γυναίκες ήταν σκλάβες. Γι’ αυτή την ελευθερία αγωνίζονται, αυτήν υπερασπίζονται, όχι μόνο τη δική τους αλλά και κάθε γυναίκας σε όλο τον κόσμο. Το μόνο που ζητούν από το Τουρκικό κράτος είναι να τους ανοίξουν τα σύνορα ώστε να μπορούν μετακινούνται ελεύθερα για να ανοικοδομήσουν την πόλη τους.
Τα μέλη της αποστολής δίνουν στα παιδιά που ζουν στους καταυλισμούς, τις ζωγραφιές που έφτιαξαν γι” αυτά, μαθητές από τα ελληνικά σχολεία
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι καταυλισμοί βρίσκονται μέσα στην πόλη του Suruc, σε απόλυτη σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η αλληλεπίδραση είναι επιδίωξη τους.
Αντίθετα, ο καταυλισμός που έχει δημιουργήσει το τούρκικο κράτος βρίσκεται χιλιόμετρα έξω από την πόλη και φυσικά δεν έχει καμία οπτική επαφή με το Kobani. Είναι περικυκλωμένο από συρματοπλέγματα, έχει ιδιωτική αστυνομία φύλαξης, νεκρή ζώνη γύρω του και η είσοδος και έξοδος των προσφύγων ελέγχεται.
Το τουρκικό κράτος είναι βασικός τους αντίπαλος. Στο Suruc, όπως και σε ολόκληρο το Κουρδιστάν, ο στρατός και η αστυνομία βρίσκονται παντού. Οι αύρες και τα αστυνομικά άρματα που θυμίζουν μικρά τανκς, έχουν κατακλύσει την πόλη. Η άρνηση των τουρκικών αρχών να μας επιτρέψουν να περάσουμε στην πόλη του Kobani, ενώ υπήρχε συνεννόηση με τους αντάρτες στην πόλη να δεχτούν την αποστολή μας για λίγες ώρες, εντάσσεται στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να εμποδίσει κάθε διεθνιστική αλληλεγγύη και βοήθεια. Ακόμα και η άδεια που μας έδωσαν να φτάσουμε στο ακρότατο σημείο της συνοριογραμμής, σχεδόν 300 μέτρα από το Kobani, πραγματοποιήθηκε με τη συνοδεία τανκς! Όπως δεν είναι τυχαίο ότι η ανθρωπιστική βοήθεια, φτάνει με πολύ κόπο και μόνο μετά από πεισματική επιμονή.
Η αποστολή έφτασε μέχρι τη συνοριογραμμή, 300 μέτρα από την πόλη του Κομπάνι κι υποσχέθηκε να ξαναγυρίσει…
Το τούρκικο καθεστώς, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τυλίξει σε ένα πέπλο σιωπής τον ηρωικό αγώνα στο Κομπάνι και δεν επιτρέπει την είσοδο διεθνών αποστολών. Έτσι δεν επέτρεψαν και τη δική μας είσοδο στο Κομπάνι και μετά από 8 ώρες ταλαιπωρίας και περιπλάνησης, το μόνο που μας επέτρεψαν ήταν να πάμε μέχρι το κοντινότερο στο Κομπάνι, σημείο των συνόρων, με συνοδεία αντιτρομοκρατικής και στρατού. Λίγο πίσω το ελεύθερο Κομπάνι που φυσικά δεν θέλουν να μας αφήσουν γιατί το παράδειγμα του Κομπάνι είναι επικίνδυνο για την εξουσία! Κατεστραμμένο μεν από τους ισλαμοφασίστες ISIS, αλλά ελεύθερο και ζωντανό, με τις σημαίες του να κυματίζουν! Κρατώντας τη σημαία των Εκπαιδευτικών Σωματείων Ελλάδας, που είχαμε φέρει μαζί μας, την οποία και παραδώσαμε εκτός των άλλων, σε αντάρτες από το Κομπάνι για να την μεταφέρουν μέσα στην πόλη…
Περιγράφοντας το κοινωνικό σύστημα της Rojava, οι πρόσφυγες από το Kobani και τα μέλη των επιτροπών και των ομάδων για την ανασυγκρότησή της, μιλούν με περηφάνια για ένα αντικαπιταλιστικό, αντιρατσιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας σε κολεκτίβες. Μιας κοινωνίας που όπως χαρακτηριστικά μας αναφέρουν, τους χωράει όλους. Σε κάθε συμβούλιο της διοίκησης υπάρχει εκπροσώπηση όλων των θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων της περιοχής. Επιλέγουν μάλιστα, να προσμετρούνται ως μεγαλύτερα τα ποσοστά κάποιων ομάδων, προκειμένου να εκπροσωπηθούν στα συμβούλια.
Στα τρία καντόνια της Rojava (Kobani, Afrin, Jazira) όλες οι αποφάσεις παίρνονται μέσα από διαδικασίες στις οποίες συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι κάτοικοι. «Δεν υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση», δηλώνουν, «υπάρχει ισότητα των ανθρώπων». Μέσα από διαδικασίες συνελεύσεων σε κάθε τόπο και χώρο εργασίας συζητούν και αποφασίζουν για κάθε θέμα, εκλέγουν ανά διετία τους συνδιοικητές, υποχρεωτικά έναν άντρα και μια γυναίκα, που είναι υπεύθυνοι για την υλοποίησή των αποφάσεων. Με αυτό τον τρόπο συζητούν και παίρνουν αποφάσεις για όλα τα ζητήματα, από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά, για τη δημιουργία κρατικών φούρνων που μοιράζουν δωρεάν το ψωμί σ’ όλο τον πληθυσμό, για την κατασκευή νοσοκομείου για τις ανάγκες του πληθυσμού (που χτίστηκε στο Kobani αλλά καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των ISIS) ή για την αναγκαιότητα ύπαρξης εθνικού στρατού, που συζητούνταν επί τέσσερις μήνες.
Ταυτόχρονα, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, δεν υπάρχει ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όλα ανήκουν στο καντόνι. Τα εργοστάσια (όσα λειτουργούν ακόμη) διοικούνται από 5μελή ή 7μελή (ανάλογα με το μέγεθός τους) εργατικά συμβούλια που εκλέγονται από τους εργαζόμενους.
Το Kobani αυτή τη στιγμή είναι κατεστραμμένο κατά 80%, το «κουφάρι» της πόλης μαρτυρά τη σκληρή μάχη που δόθηκε, οι νεκροί πολλοί και οι καταστροφές ανυπολόγιστες. Χωρίς νερό, ρεύμα, αποχετευτικό σύστημα, οι κάτοικοι μετά την απελευθέρωση του προσπαθούν να καθαρίσουν την περιοχή από τις βόμβες που άφησαν οι ισλαμοφασίστες των ISIS, παγιδεύοντας ακόμη και παιδικά παιχνίδια. Στην πόλη βρίσκονται όλοι όσοι μπορούν να προσφέρουν, γυναίκες, άντρες, αλλά και παιδιά άνω των 11 χρόνων. Όλα όσα 3 χρόνια τώρα κατάφεραν να οργανώσουν είτε κλάπηκαν είτε καταστράφηκαν ολοσχερώς. Η γεμάτη ζωή, πόλη του Kobani με τα τέσσερα νοσοκομεία της, το σύστημα ύδρευσης και ηλεκτρισμού έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο από ερείπια, τοπίο, που όμως οι ίδιοι δηλώνουν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν και να ανοικοδομήσουν!
Εδώ τα μέλη της αποστολής με μέλη του σωματείου εκπαιδευτικών της Τουρκίας, Egitim Sen
Η σημαία των Εκπαιδευτικών Σωματείων Ελλάδας τοποθετείται σ” ένα τοίχο κοντά στα σύνορα, εκεί όπου συγκεντρώθηκαν χιλιάδες Κούρδοι κι άναψαν φωτιές για να χορέψουν και να χαρούν την απελευθέρωση της πόλης του Κομπάνι, όταν είδαν να υψώνεται στο λόφο η σημαία της απελευθέρωσής της
Συνάντηση με τις Ενώσεις Γυναικών
Οι μαχόμενοι εκπαιδευτικοί έχουν μακρά παράδοση στη διεθνιστική αλληλεγγύη: στη Γάζα για την οικοδόμηση ενός σχολείου πριν 5 χρόνια και το 2014 με την καμπάνια «ένα τετράδιο για τα παιδιά της Παλαιστίνης» αλλά και με συμμετοχή σε διεθνιστικές αποστολές στο Λίβανο, στο Ιράκ, στη Γάζα. Η διεθνιστική αλληλεγγύη αποτελεί προτεραιότητα για τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς αφού τα ελληνικά σχολεία έχουν πλημμυρίσει τα τελευταία χρόνια με παιδιά προσφύγων, κυνηγημένων από τη γη που γεννήθηκαν.
Η καμπάνια θα συνεχιστεί διευρυμένη με τη συμμετοχή πολλών ακόμα εργατικών σωματείων κι από άλλους εργασιακούς χώρους, επιδιώκοντας να συμβάλλει στη δημοσιοποίηση του αγώνα αυτού, στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης και στην οικοδόμηση ξανά της πόλης. Ήδη τα εκπαιδευτικά σωματεία αποφάσισαν να υιοθετήσουν ένα σχολείο στο Kobani και να ενισχύσουν οικονομικά την επανακατασκευή του.
Ο ηρωικός αγώνας του Κούρδικου λαού συγκινεί και έχει τραβήξει το διεθνές ενδιαφέρον, γιατί όπως δηλώνουν οι ίδιοι είναι ένας αγώνας για όλους τους λαούς, για κάθε καταπιεζόμενο, για κάθε γυναίκα. Είναι ένας αγώνας για την ελευθερία και την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Ωστόσο χρειάστηκαν πολλές θυσίες για να μπορέσει αυτός ο αγώνας να ξεφύγει από το πέπλο σιωπής της «πολιτισμένης» Δύσης και των ΜΜΕ. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, και αντιμέτωποι με όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του ΝΑΤΟ, της ΕΕ αλλά και του τουρκικού κράτους, οι Κούρδοι μαχητές και μαχήτριες του YPG και του YPJ, καταφέρνουν και αποδεικνύουν ότι η πάλη των λαών μπορεί και πρέπει να νικήσει. Οι εργαζόμενοι στον τόπο μας θα σταθούν αλληλέγγυοι σε αυτό τον αγώνα. Η αποστολή των εκπαιδευτικών, έδωσε υπόσχεση στους συντρόφους και μαχητές ότι θα διαδώσει παντού το μήνυμα και θα ξαναγυρίσει με συμμετοχή κι άλλων σωματείων και συλλογικοτήτων, αυτή τη φορά για να συμβάλλουμε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι.
Σιγά σιγά οι πρόσφυγες επιστρέφουν στην πόλη του Κομπάνι… Κουβαλούν μαζί τους ότι κατάφεραν να γλιτώσουν, μα κυρίως κουβαλούν μαζί τους τη λαχτάρα και τη βεβαιότητα ότι θα νικήσουν… μαζί με αυτούς κι εμείς, υποσχόμαστε ότι θα συμβάλλουμε με μέγιστη διεθνιστική αλληλεγγύη για να στηθεί η πόλη… κι άλλωστε, το υποσχεθήκαμε… θα ξαναπάμε…
Τα παραπάνω κείμενα είναι συλλογική δουλειά όλων των μελών της αποστολής και οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από μέλη της αποστολής
Σερβία: Έτοιμοι για την τελική αναμέτρηση οι απεργοί εκπαιδευτικοί
20.03.2015
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
Google +000
Αποφασισμένοι να τραβήξουν στα άκρα τη σύγκρουσή τους με τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Βούτσιτς είναι οι απεργοί εκπαιδευτικοί στη Σερβία, η πρώτη ομάδα εργαζομένων στον δημόσιο τομέα της βαλκανικής χώρας που έρχεται αντιμέτωπη με το πρόγραμμα περικοπών που εισηγήθηκε το ΔΝΤ.
Είμαστε εξαρτημένοι απο το ΔΝΤ, λέει ο υπουργός Παιδείας
Οι απεργοί θα κλιμακώσουν τον αγώνα τους αν η κυβέρνηση επιμείνει στην απόφασή της να μειώσει τους μισθούς ή να μην καταβάλει τους μισθούς των απεργών για τον μήνα Φεβρουάριο, δήλωσε ο πρόεδρος της Ένωσης Συνδικάτων Εκπαιδευτικών Ντράγκαν Ματίγιεβιτς. "Θα προχωρήσουμε σε 24ωρη απεργία τη Δευτέρα αν οι μισθοί του Φεβρουαρίου που πρέπει να καταβληθούν σήμερα είναι μειωμένοι λόγω συμμετοχής στην απεργία" ανήγγειλε ο Ματίγιεβιτς μετά τη "γνωστοποίηση" του υπουργού Παιδείας Σρτζαν Βέρμπιτς ότι "η μείωση των μισθών λόγω συμμετοχής στην απεργία προβλέπεται από τον νόμο".
Συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων εξήγγειλε και το άλλο συνδικάτο των εκπαιδευτικών, το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Εκπαίδευση. Υπενθυμίζεται ότι την Τρίτη οι απεργοί και των δύο συνδικάτων πραγματοποίησαν μαχητικό συλλαλητήριο στο Βελιγράδι, στη διάρκεια του οποίου διαδηλωτές περιέλουσαν με νερό τον υπουργό Παιδείας έξω από το υπουργείο.
Ο Βέρμπιτς συναντήθηκε αργότερα με εκπροσώπους των δύο συνδικάτων, αλλά η συνάντηση έληξε χωρίς αποτέλεσμα. Ο υπουργός επιβεβαίωσε ότι οι μισθοί στον δημόσιο τομέα εξαρτώνται από τους όρους που έχει επιβάλει στη χώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των δύο συνδικάτων, στην απεργία που ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου του 2014 συμμετέχουν περίπου 50.000 εργαζόμενοι σε 700 σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί ζητούν να εξαιρεθούν από την κυβερνητική απόφαση για μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα καθώς οι αποδοχές τους κυμαίνονται κάτω από τον μέσο όρο των αμοιβών των δημόσιων υπαλλήλων -που είναι 400 ευρώ- ενώ περίπου 15.000 καθηγητές πληρώνονται με τον κατώτατο μισθό των 210 ευρώ.
3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Tο πρόγραμμα του 3ου Αντιφαστιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών που θα διεξαχθεί από 19 έως 29 Μαρτίου 2015 στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ. Δείτε ΟΛΟ το πρόγραμμα εδώ:
11.00 «Ακούς τη Γιορτή;» παιδική παράσταση | Τα Τσόκαρα 12.30 «Τα Αδύνατα Δυνατά – ο μικρός Νεόφυτος σε περιπέτειες» παιδική παράσταση | Πολιτιστική Εταιρεία ΦΡΕΟΝ 14.00-19.00 ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: «Η εκπαίδευση αλλιώς… ή τα σχολεία πάνε ένα βήμα εμπρός». Σύγχρονες προσεγγίσεις σε μια κοινωνία σε μετάβαση από εκπαιδευτικούς και παιδιά με όπλο την τέχνη. ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΔΙΣΤΟΜΟΥ: Φρόσω Δουρή, δασκάλα (μέλος της Αντιφασιστικής Κίνησης Διστόμου): Μια βιωματική προσέγγιση στο σχολείο για τη σφαγή του Διστόμου (1944) ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ΤΟ ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟ- ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΙ ΨΗΛΑΦΙΣΜΟΙ για ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ»: εισηγήσεις, προβολές & ανοιχτή συζήτηση : – Χαράλαμπος Μπαλτάς(δάσκαλος, μέλος της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο»): «Απαγορευμένη γνώση: η περίπτωση της λογοκρισίας του αναγνωστικού “Οι φιλίες των παιδιών» (2014)» - Συζήτηση (20΄) – Νίκος Θεοδοσίου(σκηνοθέτης, μέλος της παιδαγωγικής ομάδας «Το Σκασιαρχείο): «Η ματιά των νέων στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας (κρίση, ανεργία, ρατσισμός)» Προβολή μαθητικών ταινιών μικρού μήκους: Άρτεμις και Αλέξανδρος: Ένα ταξίδι, 10’, Μουσικό Σχολείο Αλίμου Όμορφη μέρα, 11’4’’, 13ο ΓΕΛ Περιστερίου Επείγον Περιστατικό, 6’, Γυμνάσιο Λ.Τ Παξών) Στη γη του πουθενά, 6’, Γυμνάσιο Λ.Τ Κουφονησίων Θα δούμε, 11’3’’, 1ο ΓΕΛ Κερατσινίου Αντιγόνη, 10’23’’, Ομάδα Απαισιότατες 4 Το πολύχρωμο χωριό, 4’17’’, Δημοτικό Σχολείο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Αλσούπολης. Συνολική διάρκεια προβολών: 59 λεπτά Συζήτηση (30΄) Προβολή ταινίας: «Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (2006, 90′) του Daniel Losset – διακίνηση και υποτιτλισμός Παιδαγωγική Ομάδα «Το Σκασιαρχείο – πειραματικοί ψηλαφισμοί για ένα σχολείο της κοινότητας» Συζήτηση για την αντιφασιστική εκπαίδευση και το σχολείο που ονειρευόμαστε(60΄) – Έλενα Μολασιώτη & Αθηνά Καρανάση(δασκάλες): «Tribute to Salvador Dali» (5′, 2014) – ένα μαθητικό φιλμ του 35ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ" 19.00 Project- «Οδύσσεια» | Ομάδα Patari 20.00 «Ικέτιδες» του Αισχύλου 21.40«Το Θείο Τραγί» 23.00LIVE αγόριαstonilio
Ανακοίνωση/κάλεσμα: 3o Αντιφασιστικό φεστιβάλ παραστατικών τεχνών, 19 έως 29 Μαρτίου, στο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ
Το αντιφασιστικό φεστιβάλ παραστατικών τεχνών οργανώνεται από μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών με ισχυρή επιθυμία να δράσουμε ενάντια στα φασιστικά μορφώματα που απειλούν τόσο την ελληνική κοινωνία όσο και ολόκληρη την Ευρώπη. Αρνούμενοι ότι η τέχνη δεν έχει επαφή με την κοινωνία που την γεννά, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα συντονισμού και δράσης ανθρώπων των παραστατικών τεχνών ενάντια στον εκφασισμό των κοινωνιών μας.
Φέτος οργανώνουμε το 3ο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ στις 19 - 29 Μαρτίου, και καλούμε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκείας, εθνικότητας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού, ανάπηρο ή μη, να συμμετάσχει σε αυτήν τη μεγάλη γιορτή. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον πλούτο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, να κάνουμε τις γειτονιές μας, τους χώρους πολιτισμού και τις πόλεις μας γέφυρες φιλίας, αλληλεγγύης και αντίστασης στην τρομοκρατία του φασισμού.
Θέση μας είναι ότι η τέχνη είναι πρωτογενής πολιτική ύλη και βασικό εργαλείο ενάντια στις φασιστικές πρακτικές θανάτου, γιατί διαμορφώνει συνειδήσεις και αντιμάχεται την μονολιθικότητα του δογματισμού και της μη διαλεκτικής σκέψης.
Πολιτικό μας πρόταγμα είναι ότι η τέχνη συμβαδίζει με τα κινήματα αλλά δεν πλαισιώνει ατζέντες. Είναι η ίδια μια πολιτική θέση που στέκεται μέσα και έξω από το σύστημα που την απειλεί και αρθρώνει το λόγο της διαλεκτικά: θέτει ερωτήματα και γίνεται εργαλείο για την πολιτική χειραφέτηση χωρίς να χάνει την αυτονομία της ως δημιουργική δύναμη. Έτσι όταν η τέχνη αντανακλά την κοινωνική ανάγκη και την υπηρετεί, αλλά και όταν η κοινωνική ανάγκη εμπνέει την τέχνη και την τροφοδοτεί, τότε υπηρετείται τόσο η ποιότητα της τέχνης όσο και η τέχνη της πολιτικής.
Ο φασισμός είναι παιδί του καπιταλισμού, του ρατσισμού, του σεξισμού και του εθνικισμού, γεννιέται κάτω από ορισμένες κοινωνικές συνθήκες πρωτογονισμού και βαρβαρότητας και τρέφεται από το φόβο και τη μισαλλοδοξία. Τόσο στη σκηνή όσο και στην πλατεία του θεάτρου και των δρόμων, ενώνουμε τις δυνάμεις μας ενάντια στο σκοτάδι και κάνουμε οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου! Eνάντια στο σκοτάδι του φασισμού ανάβουμε τα φώτα της σκηνής!